والا چی بگم؟! حسین راست میگه ، دليل اصلي ِ من اين نبود كه حوصلهي وبلاگ و نوشتن و خلاصه اين چيزا رو ندارم .علت اصلي چيز ديگريست . البته ترجيح ميدم كه اينجا نگمش، بايد من رو به خاطر اين خودسانسوري ببخشيد . ولي اينكه خستهام ،حقيقت محض ِ . از خودم لجم ميگيره كه مثل قديم شعرم رو كاغذا نيست . تو همين چند هفته پيش شايد بيشتر از دَه خط شعر تو سرم عين يه لامپ روشن شدند ، اما خُب ، بهشون اهميت ندادم ، گذاشتم از دستم برن . خستهتر و بيخيالتر از اوني شدم كه بلند شم ، برم ، يه تيكه كاغذ پاره پيدا كنم و با ماژيك روش شعرامو بنوسم . ... هيچ خيالم نيست كه كسي مثلن بگه ضحي جون! اينا چيه نوشتي . ميبخشمشون ، ميبخشمش ، اما يادم نميره . بايد يه چيزي رو اعتراف كنم ، بدبختي ِ بزرگم اينه كه مسائل خيلي كم از ذهنم پاك ميشه . به همين خاطره كه ديــــــــگه خسته شدم . اما خُب ، نميدونم چيه كه هنوز ، هرروز استارتمو ميزنه و من دوباره يه روز ديگه رو شروع ميكنم .
آره ديشب ميخواستم پست قبليو پاك كنم ، اما حالا كه فكرشو ميكنم ، ميبينم كه بهتر ِ اين باشه و گاهي ببينمش . ... شايد اين نوشتنا زيادم بيفايده نباشن .
ممنونم ازت حسين جان ، از اين هميشه به موقع بودنت .
ممنونم ازت سباي خوبم و عكاسباشي (منا خانوم، شاكي نشيها:))
و البته الهام ِ عزيزم ...
مطمئنم اين پست رو هيچوقت فراموش نميكنم ...
