ذهن من

دارم می اندازمش بیرون. کم کم داشت حوصله ام رو سر می برد . چه لزومی داشت این همه مدت تحملش کنم ! هر شب میومد سراغم و من واقعا نمی دونستم چه کاری باید براش انجام بدم . بیشتر از آنکه براش یک راهی پیدا کنم ٬ می ترسیدم ازش٬ مـی ترسیدم آرام آرام  من و قلبم را نابود کند . اما من کوتاه نیومدم ٬ نمیام ! من قـدرتـمـنـدتـر از اونی هستم که یک مار ــ حتی اگر روی قلبم چنبره زده باشه ــ بتواند من را از پا دربیاره .

 

              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چند وقتی است ماری بر روی قلبم چنبره زده . یک شب در میان نیم نگاهی می اندازمش و شتابان نگاه از آن برمی گیرم .